scenario's

Scenario Design God Oerolversie

Allen staan bij het duinmeertje, verzameld bij de kiosk. De I-pod Instructie volgt. Dan 1,2,3, start.

Geklingel

We horen de Boswachter praten over de ontstaansgeschiedenis van het meertje. Mensen draaien uit zichzelf naar het meertje toe. Staan bij de baai.

Pet:
Namens het hele team van Design God Tours heet ik u van harte welkom.
Mijn naam is Pet
Ik wil u mijn collega’s voorstellen: Ber… en Gyu…(begeleiders begroeten de mensen) Als er iets mis is met uw i-Pod gaat u naar een van de gidsen en krijgt u een nieuw toestel.
Pet:
Een fundamenteel ontologisch principe van het werk van Design God Tours is dat wij mensen niet alleen de mogelijkheid bieden om succesvol te worden maar ook om samen met hen een diepere bevrediging te vinden in hun handelen en een grootsheid te ontdekken in hun eigen zijn.
Design God Tours biedt innovatieve programma's aan die bewezen effectief zijn en relevant voor iedere mens, ongeacht sekse, klasse, leeftijd of ras.
Ik geef nu het woord aan Gyu.
Gyu:
De inzichten waar Design God Educational re-programming op gebaseerd is en de resultaten die deze bewerkstelligen hebben Design God Tours een marktleider en innovator op het gebied van verlichting en ontwikkeling gemaakt.
Zoals u weet organiseert Design God Tours ervaringsreizen naar nieuwe dimensies.
Pet:
Bent u er 100% zeker van dat u de juiste keuzes maakt?
Bent u niet bang dat u iets mist omdat u het domweg niet serieus neemt?
Wilt u niet het beste van uw leven maken?
Stap over uw gene heen en geef toe dat u soms ook radeloos en bang bent en het even niet meer weet. Dit is uw kans om iets mee te maken dat uw leven kan veranderen. Ber?
Ber:
Dank je. Goedemiddag allemaal, ik ben Ber. Voordat we eindelijk vertrekken wil ik u vragen om uw aandacht te vestigen op het uitzicht. Wat ziet u?
Een meertje, bossen, een strandje, een eenzame boom op een duin, de wolken.
Trek nu met uw ogen een denkbeeldige lijst om het uitzicht heen. Onthoud dit schilderij.
Dit wordt de eerste indruk van uw nieuwe leven.
Alle indrukken dringen door onze zintuigen het lichaam binnen.
U moet uw lichaam vrijmaken van oude indrukken en plaatsmaken voor nieuwe.
Aan het einde van de reis bent u al u herinneringen kwijt en vrij van ballast.
Wees niet bang. Het is wat u wilt.
Laten we gaan.
Publiek begint te lopen

Petra ( geluidsflashback):
De kat is dood. Ik heb naast haar op de grond gelegen toen ze stierf. Ze was binnen vijf minuten helemaal koud. Ik heb haar geaaid. Ik denk dat ze dat heeft gevoeld.
Ik weet niet waar ik haar moet begraven.
Ik ben hol. Alsof ik een gat in mijn hoofd heb waar al mijn gedachten uitsijpelen. Ik kan ze van mijn schouders vegen. Als roos.

Gyu:
Wist u dat uw hersenen geen verschil kunnen maken tussen wat u ziet en wat u zich voorstelt?
Tussen wat u ziet en wat u zich herinnert?
In uw hersenen lichten exact dezelfde neuronetwerken op.
U kijkt met uw ogen, maar u ziet met uw hersenen.
Uw ogen werken als onbevangen lenzen. Ze laten de informatie ongecensureerd naar binnen. De hersenen verwerken 400 miljard bits per seconde maar slechts 2000 bits neemt u bewust op. Met de rest doet u niets. Het vliegt rond in u.
Stoppen bij ‘minibaai’ om de hoek.
U ziet van de wereld slechts het topje van de ijsberg.
Dat is de werkelijkheid die u bewust binnenlaat.
Daar moeten we aan werken.
Pet:
U gelooft, wat u mogelijk acht. Wat u op dit moment mogelijk acht is heel beperkt. Maar dat gelooft u natuurlijk niet.
Ber:
In elke tijd zijn er bepaalde vooronderstellingen, aannames. Er zijn in de wereld honderden verborgen aannames die al of niet waar zijn.
Bijvoorbeeld dat de Aarde plat is of rond…
Historisch gezien zijn deze aannames meestal niet waar.
Mensen zijn verstrikt in de grondregels zonder te weten of ze werkelijk kloppen. Mensen houden op met denken.
Allen Lopen verder

Petra (geluidsflashback:
Ik speel computerspelletjes en ik haat computerspelletjes. Ik speel zodat de tijd sneller gaat. Ik wil dat de tijd omgaat.
Ik heb niets toe te voegen.
Ik ben leeg.

Ber:
Het is veel comfortabeler om niet te denken, om dingen aan te nemen. Om je iets wijs te laten maken. Om je te verschuilen achter de anderen. Om je te hullen in een verpakking van merken en loze boodschappen. Modern materialisme ontneemt mensen hun verantwoordelijkheidsgevoel. Kijk opnieuw naar de wereld
Men komt op een open plek

Petra (geluidsflashback):
Ik denk aan alles en niets tegelijk.
Als een varken voordat ze in de zachte nevel verdwijnt in een slachthuis.
Ze ziet hoe de ander voor haar afgemaakt wordt. Ze kan niet meer wegrennen. Ze wil niet meer wegrennen. Ze wil niets meer.
Er is geen ruimte voor paniek.
En dan is het klaar.
Ze wordt opgehangen en in stukken gesneden.
Alle onbruikbare resten worden vermalen.
En wie heeft er iets van gemerkt?
Niemand.
Ik prop mijn winkelwagentje vol met net iets te groene groente en net iets te gekleurd fruit en net iets te roze vlees.

Ber:
De wereld neemt alle verantwoordelijkheden van u af, door eenduidige en geruststellende antwoorden te geven.
Als u diepere vragen durft te stellen, staat u anders in het leven.
De ware kunst van het leven is niet ‘het weten’ maar het omarmen van het mysterie.
Gyu:
Waarom herscheppen mensen steeds dezelfde werkelijkheid?
Waarom hebben mensen steeds dezelfde soort relaties en een zelfde soort baan? Waarom ontkennen ze de nieuwe mogelijkheden?
Allen Lopen verder

Petra (geluidsflashback):
Ik heb mijn moeder de huid vol gescholden. Ik ben begonnen met haar in te wrijven dat dit allemaal haar schuld is dat ze een gestoord, overheersend, egocentrisch kreng is. Ik schreeuwde tot ik schor was.
Ze heeft me nog niet teruggebeld.
Ze zou terugbellen. Dat had ze gezegd.
De poes is gaan stinken.
Ik heb na een paniek aanval een poosje in de koelkast gezeten. De vloer ligt nu bezaaid met potten jam, mayonaise, mosterd, soep, sandwich spread, Jalapeños, avocado’s, preien, melk, yoghurt, vlees en kaas, cola, jus, augurken, zilveruitjes, yoghurt met vruchtenextract, chocolade, boter, bakboter, roomboter, feta, alfalfa, witte wijn, bier, aangebroken blik tonijn, kattenvoer…
Ik heb mijn moeder gebeld. De telefoon is in totaal honderd vijfendertig keer overgegaan.
Ik ben gaan vasten. Alles wat ik eet kost een ander mens of dier het leven. Ik kan niet meer. Ik wil dat niet meer. Ik weet niet meer.
Ik bots steeds tegen dezelfde muur.
Van hetzelfde gebouw.
In dezelfde stad.
Ik moet weg.
Ik moet de natuur in. Ik moet mijn lichaam zuiveren. Frisse lucht.
De westerse wereld gaat ten onder aan een pandemie.
De westerse cultuur verdient het te verdwijnen.
Wij hebben ons krediet allang opgebruikt.
Wij moeten weg.

Ber:
Mensen ervaren dat de wereld buiten hen echter is dan hun innerlijke wereld. Wat als onze innerlijke wereld bepaalt wat er buiten ons gebeurt?
Allen lopen naar de duintrap.
Pet:
Design God Tours is er zeker van dat als u tot in uw vezels overtuigd zou kunnen zijn dat u over water kunt lopen, u dat ook zou kunnen.
Wij geloven niet dat er een wezen is dat ooit de slechteriken gaat straffen en de goede gaat belonen.
Ber:
Er is geen reden voor angst.
Denkt U na:
‘God moet groter zijn dan de grootste menselijke zwakheid en groter dan de grootste menselijke vaardigheden. Hij moet uitstijgen boven het allerbijzonderste om de natuur in al zijn grootsheid naar de kroon te steken.’
Als God zo’n grootse geest is hoe zou dan de mens tegen hem kunnen zondigen?
Allen beklimmen de duin en lopen naar Boven.

Petra (geluidsflashback):
Ik zit vast in de draaideur van het winkelcentrum en bijna ongemerkt draait de deur niet meer vooruit, maar begint tegen mijn looprichting in te draaien, ik moet naar achteren stappen, steeds sneller, om de deur te ontwijken, ik kots van angst en vermoeidheid en ik geef het op. De draaideur wint. Draaideuren hebben gewonnen. Ik laat mij omver draaien. Ik vermoed dat het pijn doet. Maar dat zal ophouden. Op een bepaald moment zal het allemaal ophouden.
Er is niemand die mij helpt. Ik ben zo bang dat het misgaat. Dat het misgaat en niemand het merkt. Ik red het niet alleen.

Eerste rustplek. Allen verzamelen na de beklimming van de trap.
Gyu:
En er is geen antwoord en er was geen antwoord en er komt geen antwoord. Niet nu, niet ooit, niet meer. Hij is dood. Het leven met hem was niet langer vol te houden. Het was niet eens het onrecht dat ons verbond nekte. Het was de zwaarte. Het was de verplichting Hem iedere dag weer onder ogen te komen en onwaardig te zijn. Wij wilden zo graag waardig zijn. Voor onszelf, onze naasten en onze God. Maar het kon niet. Het kon niet zo zijn. Iemand moest weg. Ik of God.
Ber:
We zijn nu ongeveer op de helft van onze reis. U doet het uitstekend. Wees trots op jezelf en de anderen. Voordat we aan het zwaarste onderdeel van de reis beginnen luisteren we samen naar de eenvoud van een verlichte geest.
Allen lopen
_Boswachter legt uit waar Den Helder, Harlingen en schotland liggen. Hij vertelt het verhaal van de eenzame boom boven op het duin._
Allen passeren de Boom en stoppen na de boom. Tweede rustplek.
Gyu:
De samenleving waarin je leeft, heeft als doel jou te vernietigen. Maar jij wil hetzelfde doen met haar. Het wapen dat zij gebruikt heet onverschilligheid. Jij moet een ander wapen kiezen.

Petra (geluidsflashback):
Een vriend zegt: Je hebt geen kans dus grijp ‘m.
Hij heeft gelijk
Hij is aardig. Hij heeft iets dat ik wil geloven.
Ik ga mee

Ber:
Elke samenleving heeft haar zwakke punten, haar wonden. Leg je vinger op de wond en druk goed hard.
Bepaal waar schuld is en waar onschuld. Herken het bij jezelf. Herken het ook bij anderen. Kijk naar hun gedrag en oordeel dan, in alle onpartijdigheid. Ontzie jezelf niet; ontzie niemand.
Je kunt niet tegelijkertijd van de waarheid en van de wereld houden. Maar je hebt al gekozen. De moeilijkheid is nu te volharden in die keuze. Houd moed.
Naarmate je dichter in de buurt van de waarheid komt neemt je eenzaamheid toe.
De lucht is klaar en strak; de dingen lijken versteend.
Soms begin je te huilen, zo meedogenloos helder is het zicht.
Een explosie klinkt, de oude wereld is opgeblazen
_stilte_
Allen lopen de duintrap af Naar beneden als vioolmuziek van Ligeti begint.

Gyu:
Wees niet bang.
We lijken niet meer op die mensen.
Wij zijn geboren uit hun vlees en hun verlangens
maar delen hun overtuigingen niet meer;
Hun vreugde is ons onbekend, hun leed al evenzeer.
Geheel onaangedaan en vrijwel moeiteloos
Hebben wij ons bevrijd van hun wereld van strijd
Pet (flashback):
Urenlang lopen we langs verlaten snelwegen
Dan staat hij stil, bukt zich en plukt een grasspriet en ruikt er aan
Het komt zelden voor dat je nog ergens echt gras aantreft zegt hij
Echt gras
Dat klinkt goed
Ber:
Haal rustig adem. Gaat het makkelijker? Na de klim is het vaak makkelijker ademen. Je voelt bij de afdaling de zwaartekracht nog wel. Maar je beweegt met hem mee.
Gyu:
Wij bewegen ons naar een dieper bewustzijnsniveau. Wij zijn anders. Wij beïnvloeden de werkelijkheid. Met onze gedachten.
Allen staan aan de voet van de duin en zien verderop het meertje.

Petra (flashback):
Ik blijk twee dagen geslapen te hebben. Hij zit naast het bed waar ik in lig. Hij houdt zijn handen gevouwen in zijn schoot. Ik vraag hem of hij een engel is. Hij zegt nee, maar hij is wel door God gezonden. Ik vind het prachtig. Ik vertel hem over mijn denkbeelden en hij is het volkomen met mij eens. Hij zegt dat er inderdaad een pandemie uitbreekt. En ik vragen van hoe wist ik dat dan? En hij zei, dat diegenen die niet zelfzuchtig, onverschillig en ongevoelig leefden en het waard waren om het te weten de boodschap meekregen. Het blijkt dat we al heel lang contact hadden. Hij wist waar hij mij moest zoeken.
Ber:
De anderen zochten instant bevrediging en bleven maar dromen van oneindige mogelijkheden.
Wij dromen niet.
De oneindige mogelijkheden zijn voor ons werkelijkheid.
Allen lopen langshet meertje. Boswachter vertelt over de koekoek. Allen lopen in de richting van de eenzame boom aan het meertje.
Pet:
Ik heb de rest ontmoet. Ze zitten in verschillende fasen, sommige hebben net zulk licht als hij, anderen zijn bleek als ik. Dat heeft allemaal met bewustzijn te maken. Kan ik nu niet uitleggen. Ik snap het zelf nog niet helemaal.
Iedereen is blij met mij. Ik krijg complimenten. Ik werk goed. Ze houden van me. Ik ben zo gelukkig. Ik kan iedere dag wel huilen. Van liefde of. Ik weet het soms niet hoe ik het heb, al je gevoel knalt dan ineens door je bloedvaten. Zoiets.
Ik heet Pet. En ik heb me nog nooit zo mijzelf gevoeld. Ik ben Pet. De naam valt met mij samen en ik met mijn naam. Ik ben eindelijk geworden wie ik ben.
Ik hou van jullie. Ik kan het zeggen.. Het doet geen pijn en het kost geen moeite meer. Ik hou van jullie.

Gyu:
Vanaf nu zijn jullie een van ons.
Kijk naar elkaar.
En sla de gezichten
op in je geheugen.
Pet:
Jullie krijgen een nieuwe naam.
Ra, Ge, Jad, Wie, Mo, Kaa, Su, My, Gab, Fie, Ut, And, Tji, Ren, Qui, Wer, Zu, Dah, Leu, Vot, Il, Gen, Wuk,..!
Na de namen gaat groep lopen.
Gyu:
Je gaat ons herkennen. Aan een glimlach, een oogopslag, een willekeurig gebaar of een opmerking. Je zult weten dat wij het zijn. Je kan gerust naar ons toekomen. We zullen elkaar overal vinden.
Ber:
Je zult geen zorgen meer hebben. Je krijgt onderwijs. Als je de training afgerond hebt krijg je een positie binnen de organisatie. De wereld gaat langzaam sterven. En het is onze taak om dat te behouden wat van waarde is. Onkruid verdwijnt niet van zelf.
Pet:
Alles verloopt in cycli. Niet alleen leven en dood. Ook de bloei en het verval van werelden. Op een bepaald moment verdwijnt het geloof. Mensen denken dan dat ze het zelf wel kunnen. Ze merken dat na een poosje de wereld om hen heen steeds minder waard wordt. Het zijn dezelfde dingen maar de glans is er van af. De zon schijnt niet meer als vroeger. En de mensen komen steeds minder tot iets zinnigs. Ze weten het niet meer. Wat moet ik vandaag gaan doen? Waarom zou ik opstaan? Waarom zou ik mijn buren niet bestelen? Er bestaat immers geen echt goed en geen echt kwaad meer. Dat is een cyclus. Hierna komt weer een tijd van geloof en vertrouwen. Hierna verdwijnt de verdoemde cultuur, en maakt plaats voor een andere cultuur, waar geloof is, en vertrouwen en liefde.
Gyu:
Wij overleven alles.
Onze harten zijn rein.
Wij zijn samen.
Wij zijn niet bang.
Pet:
Ik heb altijd het gevoel gehad dat er meer is dan wat ik kan zien.
Nu weet ik het zeker. Ik ben niet meer bang. Er zullen altijd dingen blijven die ik niet kan begrijpen en daarom krijg ik totdat het nodig is begeleiding. Ik ben niet meer alleen. Ze leren mij strijden. Strijden voor een beter bestaan. Ik ben bereidt om ervoor te vechten. Ik maak verschillende uitingen van mijn krachtige ziel mee. Ik merk dat ik lichter word. Andere mensen op straat zien het ook. Ze glimlachen. Ik glimlach terug.
We gaan binnenkort verhuizen. Er is nog zoveel te doen.
Formulieren en pennen worden door de begeleiders uit gedeeld.
We nemen geen afscheid. Onze samenwerking begint vandaag.
Tot ziens Wuk, Ra, Ge, Jad, Wie, Mo, Kaa, Su, My, Gab, Fie, Ut, And, Tji, Ren, Qui, Wer, Zu, Dah, Leu, Vot, Il, Gen..!
Allen weer terug bij het beginpunt. Er klinkt muziek. Allen hebben gelegenheid hun Formulier in te vullen.
_Eind_

Bronnen: Houellebecq: Leven lijden schrijven, methode; Sorokin: Het ijs. Muziek gebruikt in voorstelling: Bauhaus: Bela Lugosi is dead; György Ligeti.